Ik kijk liever nooit terug, maar voor mijn muzikale carrière maak ik toch graag een uitzondering. 15 jaar omgevlogen in een sneltreinvaart. Zoveel gedaan en zoveel geleerd. Ik zie mezelf nog staan op het Rembrandtplein in Amsterdam waar ik in '87/'88 begon aan wat later mijn 'werk' zou worden. Sinds mijn 12e bevangen door de muziek, door mijn broers, zusjes en Surinaamse buren  overvoerd met R&Bklanken van Stevie Wonder en andere zgn. 'zwarte' muziek. Door Whitney Houston in de ban geraakt van het zingen.

Het lijkt zo kort geleden dat mijn ouders - een soundmix-apparaat voor me kochten, omdat ze zo onder de indruk waren van mijn stem en ook expres in de keuken gingen zitten als ik onder de douche stond, omdat ze het daar het beste konden horen. Een 'natural gift' die stem van mij die ontstond uit het niets, en nog steeds ben ik dankbaar dat ik dat mag doen waar zo velen nog van dromen. Het resulteerde in een bliksemcarrière, op mijn 17e mijn eerste tv-optreden en op mijn 21e mijn platencontract bij CNR.

Mijn ontmoeting met John Ewbank resulteerde in "Kon ik maar even bij je zijn”, een doorbraak met een nummer 1 hit was het gevolg! De herinnering aan dit nummer koester ik nog steeds; op een zolderkamer ergens in Zoetermeer ingezongen en John en ik samen huilen. Gordon was een feit en het vasthouden van die carrière mag geslaagd worden genoemd. Ook al heb ik moeten vechten tegen vooroordelen en moeten staan voor mijn eigenzinnige keuzes in de muziek.

Veel projecten opgenomen van gospel Engelstalig in LA tot een R&B uitstap met mijn vrienden van Re-play tot een album vol met duetten met aankomend en gevestigd talent. Ik heb, denk ik, met iedereen uit de industrie wel gewerkt of gezongen. Muziek verbroedert en maakt het beste in mij los vooral samen met iemand. Ik ben nooit overladen geweest met prijzen, awards of gouden en platina platen. Ik heb er wel enkele natuurlijk en die zijn ook heel veel waard. Ze staan voor de erkenning die ik zocht van het publiek, op de een of andere manier was het nooit cool om Gordon te kopen of in huis te hebben.

Maar nu lijkt het tij gekeerd en is het veranderd, ik heb vastgehouden aan mijn droom mijn eigen ding waar ik in geloofde vanaf het moment van doorbreken tot op de dag van vandaag. Ik heb intussen andere interesses gekregen, mijn carrière uitgebreid met werk voor radio en tv en iedereen kunnen laten zien dat er meer zat in mij dan alleen die Gordon van "Kon ik maar even bij je zijn".

Muziek is altijd mijn grote liefde geweest en nu 15 jaar later kan ik met trots achterom kijken, mijn geluk, mijn liefde mijn groot verdriet hebben allemaal een plaats gekregen in mijn liedjes. Misschien dat ik nu pas rijp ben om echte 'soul' te gaan zingen door alle ervaringen die ik rijker ben geworden? Ik dank iedereen die ik ben tegen gekomen in mijn carrière en die mij bewust of onbewust enorm hebben gesteund door te geloven in mij en in mijn muziek. Laat de nieuwe liedjes op het album voor zich spreken, "Hou me nog een keer vast" is onbetwist "kon ik maar even..." deel 2, de nieuwe generatie is vertegenwoordigd door mijn duet met Lange Frans en mijn nichtje Deborah. Deze laatste zal zich nog moeten bewijzen maar ook haar voorspel ik een mooie toekomst. De titel van ons duet dekt gelijk de hele lading voor mijn achterliggende 15 jarige carrière........."Volg je hart".


By Gordon
Gordon