Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

EVEN IN DE RUS(T)STAND

 

Hysterisch, krankzinnig, ongelofelijk, bizar, weemoedig, uitzinnig, paranoïde, vrolijk, lachend, gierend , brullend, huilend, woedend, liefdevol, saamhorig, gezellig en boven alles heerlijk. Deze woorden staan synoniem aan de tijd voor en in Moskou. Toen enveloppe 6 werd open gemaakt tijdens de zinderende halve finale wist ik eigenlijk al dat onze race gelopen was. Daar ging een deel van mijn droom in rook op maar zoals al overal gezegd met geen enkel moment van spijt of teleurstelling maar eerder van trots dat we dit mee mochten maken en dat we er voor Nederland mochten staan. Natuurlijk was er een jammer gevoel bij de uitschakeling maar deze was ook eigenlijk wel verwacht omdat doorgaan in de poule echt te moeilijk zou worden met zoveel concurrentie uit landen die dit jaar echt een goede bijdrage hadden geleverd. Hoe het ook zij, ik heb er van genoten op een niveau die eigenlijk ondenkbaar is. Grote hulde aan iedereen die mee was gereisd en keihard hebben meegewerkt aan dit stukje Holland promotie optima forma! Het leven gaat verder en met de Arena voor de deur worden we weer met beide benen op de grond gezet. Hoogtepunt voor mijzelf was het bezoek van ons aan een opvangcentrum voor ouders en hun kinderen met down syndroom. Hartverscheurend te moeten horen dat deze kinderen als oud vuil worden behandeld en eindigen in staats instituten en daar weg teren omdat zij beschouwd worden als mislukkelingen. Ik heb er om gehuild bij het zien van die koters die ontwapenend een opvoering voor ons deden en met hun terecht trotse ouders op de stoelen naast ons. Met mijn uitspraak over de gay pride in Moskou en de eventuele consequenties die ik daaraan zou verbinden mochten we de finale halen hebben we de wereldpers een moment naar Rusland laten kijken. De wereldpers kon zien hoe achterlijk die regering nog steeds denkt over homo’s en met mijn statement hoop ik bij te hebben gedragen aan hopelijk de verdere ontwikkeling van gelijke rechten in Rusland. Nee Rusland en Moskou met name zijn mijn ding niet, de mensen lachen hier amper en het ijzeren gordijn mag dan misschien opgetrokken zijn er hangt nog wel degelijk een sluier overheen. Toegegeven is dat ze het festival uitzinnig hebben georganiseerd maar ook daar denk ik van dat ze dat juist hebben gedaan om te laten zien hoe geweldig Rusland eigenlijk is geworden en dat ze wel degelijk modern en ruimdenkend zijn. Nee dus! Inmiddels zijn de jongens vertrokken en ben ik hier achter gebleven met mijn moeder en zusjes die de tijd van hun leven hebben beleefd. En zo kan je het ook het beste omschrijven, want wat  hebben we gelachen en een lol gehad hier. Dat was ook wel te zien aan ons optreden, het spetterde van de buis af en die drie minuten waar we ons 8 maanden druk om hebben gemaakt waren voor mij tot nog toe de meest indrukwekkende uit mijn bestaan. Hierin voelde ik elke emotie, voelde ik elke lach en zag ik flarden van mijn jeugd aan me voorbij trekken. Dit was de meest gelukkige Gordon ooit en dat ondanks dat ik zonder partner was afgereisd maar alles alleen heb ervaren en niet kon delen met een geliefde. Mooie les hiervan was dat ik eindelijk had geleerd om juist hier zelf van te genieten en heb bewezen dat je niet perse iemand nodig hebt om gelukkig te zijn. Voor het eerst in lange tijd kan ik zeggen dat ik gelukkig ben alleen.Het waren rollercoaster maanden met bochten ,loopings en diepe afgronden en wederom onvoorstelbare hoogtepunten. Maar ook ik heb een rem en een grens tot hoever ik kan gaan en met een toch wel leeg maar voldaan gevoel zal ik huiswaarts keren met opgeheven hoofd het strijdtoneel verlaten en trots zijn op de prestatie en vooral het liedje die mijn leven zo’n ongelofelijk mooie kleur hebben gegeven. Tijd voor een korte break, even ergens naartoe waar geen camera’s zijn en persconferenties en journaals en mezelf weer aan kijken in de spiegel en even moed in spreken voor de volgende helft van dit jaar. Het wordt een lange mooie hete zwoele zomer met veel lol en gezelligheid dat staat al vast. Er zal vast wel weer een liefde van mijn leven langs komen maar deze jongen gaat vanuit Rusland even in de ruststand. Noorwegen won uiteindelijk de finale met het liedje Fairytale en zo kijk ik ook terug, het was een sprookje, en hij leefde nog lang en gelukkig!

 

By Gordon