Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

PAPA

Wat een gemis is het toch om geen vader meer te hebben. Op hele stomme momenten wordt je daar aan herinnerd. Even een advies vragen over iets of een mening krijgen van de man die je zo liefdevol heeft opgevoed en groot gebracht. Mijn vader stierf in de zomer van 1997 en liet daarmee een enorme leegte achter. Ik zal het nooit vergeten, ik stond op een strandfeestje van mijn toenmalige boeker en manager Chiel van Praag. Mijn telefoon had geen bereik op het strand maar intuïtie dreef mij naar mijn auto toe waar ik mijn telefoon in de houder legde en mijn voice mail afluisterde met daarop de stem van mijn schoonzusje die vertelde dat op dat moment de ambulance broeders bezig waren om mijn vader te reanimeren. Als door een wesp gestoken reed ik vol gas in een nieuw Nederlands record van Bergen Noord Holland naar Amsterdam Noord in  nog geen 12 minuten. Bij aankomst bleek al echter dat de lieve schat al naar het ziekenhuis was gebracht en daar aangekomen werd ons verteld dat een gesprongen aorta een einde aan zijn leven had gemaakt. Papa ademde nog wel maar niet zelf en collectief in samenspraak met de artsen besloten we die stop et zetten omdat de kans zo klein was dat hij überhaupt ooit zelf nog zou kunnen ademen. Om de beurt namen we afscheid en zo kregen we ieder een  laatste moment bij hem om hem nog even aan te raken, te voelen en misschien nog wel wat tegen hem te zeggen wat je altijd al had willen zeggen. Ik pakte die grote hand van hem en vertelde dat ik steeds meer van hem ben gaan houden ondanks de ellendige tijd die ik met hem beleefde als puber. Hoe ik hem vergaf voor zijn uitspattingen met drank en dat ik hem eigenlijk wel begreep en nu 12 jaar later nog veel meer. Ik ben in vrede met mezelf en mijn vader kon dat ook zijn en ik weet ook zeker dat al mijn broers en zusjes dat gevoel ook moeten hebben gehad. Rondom het bed verzameld hielden we elkaar vast en met mijn moeder aan zijn borst gedrukt blies hij zijn laatste adem in bijzijn van zijn gezin uit. Een vreemd moment om een dierbare te zien sterven en overmand door verdriet stortte ik volledig in. Een emotionele shock dat is hoe ik mijn situatie het beste kan omschrijven en artsen wijten die toestand toe aan het begin van alle lichamelijke ellende die mij daarna ten deel zijn gevallen. Papa was niet meer maar leefde voort in mij, dat was duidelijk en hoe ouder ik word des te meer ik hem steeds weer zie. In blikken in de spiegel en vaak met karakter trekken zie ik gewoon mijn vader. Joop heette hij en was geliefd bij velen, een flamboyante charmeur, zo kan ik hem het beste omschrijven. Een grote sterke kerel met een enorme ‘ausdauwer’ zoals hij vaak zelf vertelde. Een zakenman in hart en nieren met een heerlijk gevoel voor humor. Papa was nooit te beroerd om een geintje uit te halen en deed dat op kwajongensachtige wijze dan ook vaak voor aan ons. Zo genoot hij ook als ik weer eens een ‘knaak’ had vast geplakt met 2 secondenlijm op de Dappermarkt in Amsterdam. Bulderend lachend stond hij dan achter me en haalde dan zelf nog meer kattenkwaad uit. Het was mijn vader die mij het auto rijden bijbracht, hij had namelijk ook nog een rijschool met 80% geslaagden. Het engelengeduld wat hij hiermee moest hebben is het enige erfgoed wat hij mij niet heeft mee gegeven en daar baal ik wel eens van. Hij liet mij al rijden vanaf mijn 15e en het was dan ook niet raar dat ik een week na mijn achttiende verjaardag mijn rijbewijs al had. In moeilijke inparkeersituaties(3xwoordwaarde) bedank ik hem nog steeds en kijk dan even omhoog. Ik voel hem vaak nog bij me, zijn energie dwaalt nog vaak om me heen. Mijn moeder heeft hem inmiddels 12 jaar overleefd, eeuwig zonde dat die twee niet samen oud hebben mogen worden want wat had dat leuk geweest voor hen samen. Mijn vader was wel een man van uitersten en extremen, een boek kon hij schrijven over zijn leven en dat vertelde hij dan ook vaak. Jammer dat hij dat nooit gedaan heeft want dat was echt smullen geblazen. Mijn mooiste herinnering aan hem was toch wel de keer dat hij met een grote SRV wagen vol gestouwd met kinderkleding dwars door een schuifpui van een hal was gereden. Een zakelijk geschil maakte hem zo woedend dat hij besloot om die overdekte markthal direct te verlaten. De directeur daarvan weigerde hem te laten gaan met alle gevolgen van dien. Nee wat dat betreft heb ik dat ook van hem mee gekregen expressief en explosief. Soms niet altijd handig maar goud en goud eerlijk. Deze maand is zijn verjaardag en hij zou 77 zijn geworden. Joop Heuckeroth is uit ons midden gegaan maar nooit uit ons hart geweest. Laat dit iedereen sterken die ook een dierbare moeten missen binnenkort, de kracht van de herinnering houdt mensen soms springlevend.

By Gordon