Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

GEWICHTIG

Het zal vast bekend zijn dat ik al jaren met mijn gewicht strijd. Al twee keer viel ik megaveel af - een keer tweeendertig kilo en de laatste afvalrace sloot ik af met min zeventwintig kilo op de teller. Ik weet dus hoe moeilijk het is en ik weet ook als geen ander hoe zwaar het leven kan zijn met overtollige kilo's aan je lijf. Ruim tien jaar geleden schreef ik er zelfs kookboeken over en leek ik de voorloper van Sonja Bakker te worden; alleen was mijn dieet gericht op een anticandidia (schimmelinfectie) dieet, dus geen gist, suiker en vet. 'Morgen begin ik' heet het boekje en nog steeds sl ik het af en toe open vanwege de heerlijke recepten die er in staan.
Ik ben een stresseter en een troostzoeker in eten. Ik houd van eten en van alles wat daarmee te maken heeft, koken vind ik het leukste wat er is en daarmee is ook de toon gezet voor de rest van mijn leven. Mijn laatste wapenfeit op het gebied van afvallen is alweer met de helft teniet gedaan. Ongeloofelijke pech heb ik gehad op lichamelijk vlak. Verslaafd was ik aan het sporten en er was zelfs een periode dat ik zes dagen in de week in de sportschool zat. Overdrijven is ook een vak, maar ik kon gewoon niet meer zonder. Een spinningsessie gooide echter roet in het eten; met fiets en al viel ik om tijdens de les doordat ik door een verkeerde beweging mijn wervels te ver uit elkaar had getrokken. Buiten de ongelooflijke pijn die ik maanden voelde, volgde een tijd van revalidatie. Maar het vele bewegen schoot erbij in en de met moeite opgebouwde conditie verdween als sneeuw voor de zon. Frusterend was het en na de hernia volgden nog meer kwalen. Binnen een mum van tijd was mijn conditie terug bij af en de motivatie om af te vallen was verdwenen. Nu, anderhalf jaar later, zit er weer tien kilo aan en met diabetes erbij is het leven een stuk onaangenamer geworden. Het opletten op wat en hoeveel ik eet is niet mijn ding; ik lette altijd al op mijn eten, maar dat was meestal omdat ik bang was dat iemand het weg haalde. Dat juist zo'n bourgondier als ik dit moet overkomen, bah! Maar goed, het is niet anders en het acceptatieproces heeft zich inmiddels ontwikkeld en het gaat eigenlijk best goed. De medicatie voor andere kwalen ontregelde mijn suikerspiegel enorm, maar na de ziekenhuisopname is er weer stabiliteit. De medicijnen hebben er ook voor gezorgd dat de kilo's eraan vliegen en afvallen heeft op dit moment gewoon geen enkele zin om dat gewichtstoename te wijten is aan die verdomde pillen. Dus als u mij voorbij ziet schuiven met een opgeblazen harses en dito pens, dan moet u even een oog dicht doen en mij voor de helft zien, zoals ik eigenlijk hoort te zijn.
Ik maak er maar een lolletje over, want dat is mijn enige manier om te overleven met dit soort dingen. Ik ben ontzettend aan het genieten van het songfestivalsucces, ook al werd dat even tenietgedaan door de valse beschuldigingen van plagiaat. Het was een grote rel na afloop, door onze vermeende playback (er werd wel degelijk meegezongen door ons!) en al het andere gezeur, maar dat heeft mijn plezier niet kunnen bederven. Mijn grote geheim kon ik eindelijk onthullen en dat het publiek en masse koos voor mijn liedje 'Shine' heeft alle nare dingen voor even doen vergeten. Het is onwerkelijk om me te realiseren dat ik gewoon verantwoordelijk ben voor het winnende liedje dat straks heel Europa te horen krijgt. Natuurlijk gaan we ervoor zorgen dat we de act perfectioneren, door mijn ziekhuisopname verviel er een week repetitie en dat was ook wel te merken. Fantastisch dat Rene en Jeroen zo veel begrip hadden voor mijn situatie en zich desondanks volledig stortten op de vier dagen die we uiteindelijk hadden om alle zes liedjes te repeteren.
De komende tijd wordt het dus afvallen geblazen, minimaal drie keer in de week naar de sportschool en er hopelijk in mei uitzien als een jonge god in plaats van een door medicatie getergd huppelend speenvarken. Mijn haar lijkt wel steeds grijzer te worden en de George-Clooney-look schijnt ook niet aan mijn deur voorbij te gaan, ware het niet dat ik dan alleen zijn grijze haar heb en de rest niet. Kortom, het wordt weer een race tegen die vreselijke afvalklok, maar ik ga er niet gewichtig over doen. Het gaat zoals het gaat en mocht ik onverhoopt toch megadik in Moskou staan, weet dan dat ik in ieder geval gelukkig ben.

By Gordon