Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

ZORG MEER, ZORG MINDER

Opgenomen worden in het ziekenhuis stond niet echt boven aan mijn 'things to do list', maar aangezien het noodzakelijk was, moest ik me eraan overgeven en heb ik gedaan wat ik allang had moeten doen. Ik wist altijd wel dat mensen die in de zorg werken, bijzonder zijn. Ze hebben de speciale karaktertrek om zich dienstbaar en zorgzaam tegenover de medemens op te stellen. De afdeling waar ik kwam te liggen, was natuurlijk op de hoogte van mijn komst, maar niets of niemand heeft ook maar iets laten merken van een voorkeursbehandeling. En dat had ik ook niet gewild. Het enige voorrecht dat ik had, was een aparte kamer, maar dat gebeurde puur uit privacyredenen. Tegenwoordig is dat best uniek, want er is gewoonweg geen geld meer om mensen exclusief of apart te behandelen. Ik heb zo veel respect voor alle mensen die in de zorg werken; het zijn deze mensen die onze maatschappij naar een hoger niveau tillen. Ze werken keihard voor soms te weinig geld. Het hele Nederlandse zorgstelsel loopt sowieso achter vergeleken  met landen als Frankrijk en zelfs Belgie. Vooral in verpleeghuizen is de situatie vaak onmenselijk en voor een land als Nederland is het een schande dat er zo met mensen wordt omgegaan. De dames van de afdeling waren zo ontzettend lief dat de hele week als een sneltrein aan me voorbij is gegaan. En ook het vaak gevreesde eten in het ziekenhuis viel me honderd procent mee. Het is een kwestie van berusten en het over je heen laten komen. Hoe zwaar de week, mentaal en emotioneel ook was, de zorg van de dames heeft mij erdoorheen getrokken en zelfs mijn lichaam reageerde gelukkig positief op zoveel steun en toewijding. Natuurlijk heb ik bezoek ontvangen; die heerlijke moeder van mij kon maar geen genoeg van me krijgen en stond er het liefst elke dag met bloemen en taart! Ook de mannen met wie ik me deze week moet gaan bewijzen om onze nationale eer te redden tijdens het aankomende Songfestival, Rene en Jeroen, zijn langsgekomen om me een hart onder de riem te steken en dat doet je dan toch heel goed! Inmiddels ben ik weer thuis en pak ik langzaam de draad op om met een geregelder leven mijn lijf weer in balans te krijgen. Jarenlang ben ik onachtzaam met dit lichaam omgegaan: hard werken, dagen en nachten doorhalen en mezelf wegcijferen ten behoeve van mijn carriere. Maar vanaf nu moet en zal de knop omgaan. Ik zal minder moeten gaan werken en me richten op hooguit twee of drie belangrijke zaken tegelijk in plaats van tien. Optreden in het land blijf ik gewoon doen, omdat het zingen in mijn bloed zit. Daarnaast doe ik de Toppers en 'X Factor'. Bovendien hebben Sander en ik besloten om van de zomer op een miniwereldreis te gaan. Zo leren we elkaar nog beter kennen en hopelijk leidt dat dan uiteindelijk tot de langdurige relatie waarnaar we beiden zo hebben uitgekeken. Sander verdient ook een pluim, sowieso dat hij met mij kan leven, maar ook voor zijn onvoorwaardelijke steun en liefde die ik mocht ontvangen tijdens de afgelopen twee slopende maanden. Sander is iemand die zo de zorg in zou kunnen. Hij is een aartsengel, die op het juiste moment naar mij is gestuurd. Met hem is het leven een stuk leuker geworden en ondanks alle kritiek lijkt onze liefde onoverwinnelijk en alleen maar sterkter te worden. Dat is vaak zo als je in moeilijke tijden de banden juist steviger aanhaalt met degenen die echt om je geven. Ook mijn familie en vrienden waren er de afgelopen maanden voor me en onbewust draagt dat bij tot een snellere genezing van welke wond dan ook!
Ome Gorrie gaat het allemaal wat relaxter doen de komende jaren en gaat nu eens voor zichzelf kiezen in plaats van een ander op die eerste plek te zetten. Dus ik zorg minder voor stress en zorg meer voor mezelf, daar komt het uiteindelijk op neer. Ik zal met genoegen terugdenken aan dat weekje ziekenhuis dat mijn leven onverwacht een nieuwe wending heeft gegeven en misschien wel de juiste impuls gaf die het nodig had. Ik ga lekker genieten van het Songfestival deze week en hoop dat het liedje wint met de juiste boodschap en lading. Wat kleding betreft staan we op eenzame hoogte en dat is dan gelukkig geen zorg meer, maar een zorg minder!

By Gordon