Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

MERRY X-MAS

De donkere dagen zijn er weer en ik ben volop bezig met de audities van het programma ‘X Factor’. Je zou denken dat het talent na zo veel talentenjachten wel is opgeraakt. En ook als je naar ‘Popstars’ kijkt van de concurrentenzender zou je je kunnen afvragen of er überhaupt nog mensen zijn die echt iets kunnen. Het niveau van dat programma is zo bedroevend laag dat je bijna medelijden krijgt met de jury, die verantwoordelijk is voor de keuze van die ‘talenten’ die nu elke vrijdagavond een miljoenenpubliek moeten boeien met hun middelmatige stemgeluiden.

Het lijkt wel alsof de echt goede mensen wachten op de talentenshows van RTL, zoals ‘Idols’, waar super kandidaten als Nathalie, Charlene en winnares Nikki inzaten, of nu ‘X Factor’. Wat ik de afgelopen weken weer heb gezien, overtrof ieders verwachting. Samen met collega-juryleden Eric van Tijn, Stacey Dijkhuizen en Angela Groothuizen hebben we weer toptalent gezien en gehoord.

Het leuke van ‘X Factor’ is dat de juryleden een grote rol krijgen in het begeleiden van de kandidaten naar de eindstreep. Het maakt het spannend en ook leuker om onderling een concurrentiestrijd te moeten leveren op zoek naar hét talent van Nederland. Elke vrijdag is het live, dus wéér een talentenjacht op die avond, maar dan nu met talenten die echt iets kunnen.

Als nieuwbakken jurylid is Angela een mooie aanwinst. Zij bekommert zich als een moeder over de ‘kids’ en ze hamert erop dat zij allemaal hun school afmaken voordat zij het pad van de sterren betreden.

Soms vraag ik me af wat er nou zo’n aantrekkingskracht op al die mensen heeft om mee te doen aan een wedstrijd. Meestal volgt er één antwoord: ‘Ik wil beroemd worden!’ Toen ik net met zingen begon, kwam die gedachte eigenlijk nooit zo in mij op. Ik was met muziek bezig en beroemd worden was iets wat je er uiteindelijk gratis bij kreeg. Ik hoop dat die talenten zich realiseren dat beroemd zijn ook heel vervelend kan zijn en iets is waaraan je eigenlijk nooit went. Maar de glitter en glamour verblindt veel mensen en lijkt een ongekende aantrekkingskracht te hebben. Duizenden mensen hebben zich weer aangemeld. En daar zijn natuurlijk ook weer honderden bij die nog steeds niet doorhebben dat ze niets kunnen en ook nooit iets zullen bereiken in dit vak.

Tijdens de juryrondes hebben we een heerlijke vibe; de tijd van afzeik-tv ligt achter ons en we zullen op een eerlijke, positieve manier te kennen geven dat sommige mensen maar beter iets anders kunnen gaan doen. Na de hele commotie rond ‘Idols’ en het gewraakte ‘nekschotmoment’ hebben we besloten om alleen die mensen door te laten die daadwerkelijk talent hebben, waardoor de schifting stukken makkelijker wordt gemaakt en de opzet veel vriendelijker is. Natuurlijk zijn er lachsalvo’s om mensen die hun talenten op hilarische wijze showen, maar al met al is het heerlijk om nu vakmatig een oordeel te geven zonder dat er mensen worden geschoffeerd en misschien wel gekrenkt. Dat hebben we tegenwoordig niet meer nodig en het hoeft ook niet meer doordat we het genoeg gezien hebben. Kortom, ‘X Factor’ gaat op een nieuwe, verfrissende en misschien wel beste manier op zoek naar die persoon of groep die de tongen in Nederland weer zal losmaken.

Mijn feestdagen vier ik dit jaar wederom in Kaapstad. Ik verlang naar de rust na deze roerige maanden. Het waren moeilijke tijden en vooral lichamelijk heb ik een enorme klap gekregen door de vele medicatie. Het valt niet mee om dan ook nog gewoon je werk te blijven doen, maar ik heb dit jaar weer de eindstreep gehaald. Traditiegetrouw zit ik weer dampend in het vliegtuig en ik ga mijn batterij weer opladen. Het aanzicht van de Tafelberg en de zon op mijn kop werken helend en ik weet dat ik zoals elk jaar herboren terugkom.

De liedjes voor het ‘Songfestival’ zijn bekend en ik ben er megablij mee. Het is een geweld aan goede liedjes en ik weet dat het voor het Nederlands publiek niet makkelijk zal zijn om te kiezen. Maar voor 1 februari moeten er nog een paar bergen worden verzet: de act moet nog in elkaar worden gedraaid en de kleding moet nog worden gemaakt.

2009 wordt een topjaar, hopelijk vol positief nieuws en een goede gezondheid. Dat gun ik iedereen, maar vooral mezelf. De lampen in de mast in IJsselstein steek ik aan voor iedereen die het moeilijk heeft en wel wat licht kan gebruiken. Ik hoop op een machtig mooi kerstfeest; dat van mij kan al niet meer stuk!

By Gordon