Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

GEEN KRACHT!

Van de week overleed een oude bekende van mij en daarmee een onvervalst stukje Amsterdamse, Jiddische humor. Belinda Anholt was een power-vrouw, die slechts 44 jaar mocht worden. Bij het horen van het nieuws was er eerst even de shock, maar gelijk daarna een gevoel van rust omdat ik wist hoeveel pijn zij gekend heeft in haar leven door een brommerongeluk in Griekenland en de daarmee ontstane gecompliceerde beenbreuk. Het waren helse jaren en ik was dag en nacht aan haar zijde om te helpen waar ik kon. We waren onafscheidelijk en humor hield ons staande in de barre tijden die we samen beleefd hebben. Mijn coming out had ik bij haar en samen deelden we het verdriet en de leuke dingen van het leven.

Belinda was een forse meid, maar daardoor juist zo ongegeneerd grappig. Zij had uitspraken die nietsvermoedend Nederland jaren later bij monde van andere artiesten zou gebruiken, waarvan de bekendste is: ‘Ik heb er geen kracht meer voor’. Eentje die zij veelvuldig herhaalde aan de telefoon als zij weer eens met een uitkerings- of verzekeringsinstantie in de clinch lag.

Tranen hebben we gebruld van het lachen. Ik herinner me haar in de meest bizarre situaties waarin we terechtkwamen. Zo zat zij naast me in de auto (een oude Opel Manta) die door haar enorme gewicht met zijn as op straat kwam te liggen, met een emmer behangplaksel op schoot omdat zij vond dat ik posters van mezelf langs de kant van de weg moest plakken om mijn toenmalige ex-vriend weer voor me te winnen. Dus stonden we daar midden in de nacht op de route van zijn huis naar zijn werk de pamfletten te plakken; hilarische taferelen natuurlijk.

Belinda was slecht ter been geraakt door het ongeluk en daarmee erg hulpbehoevend. Maar wat een vechter was zij! Ze woonde drie hoog achter in Amsterdam en presteerde het om met dat been toch nog zelf boodschappen te doen en zich dusdanig kranig te houden dat het leven toch nog leuk was voor haar.

We hebben samen de mooiste tijden beleefd in perioden zonder geld of vast inkomen. We deden de meest bizarre dingen om aan geld te komen, want zakelijk gezien was zij een meester en daarmee ontstond ook de zakelijke band die we kregen en werd zij mijn manager. Er was alleen toen nog niets om te managen, want mijn carrière stond nog in de kinderschoenen, maar zij was daar wel en ze stond ongemerkt aan het begin van die tot nu toe prachtige carrière van mij. We zijn naar Tineke de Nooij gestapt en kregen het voor elkaar dat ik een lied mocht opnemen voor de kinderen van Tsjernobyl en een clip waarmee ik dag en nacht op tv zou verschijnen. Hiermee werden dus de eerste stappen gezet voor doorbreken in Nederland. ‘Kon ik maar even bij je zijn’ volgde, en de rest is bekend.

Ik moest Belinda loslaten als manager omdat zij op dat niveau niet kon meedraaien in dat toen al hysterische leven en tempo waarin ik zat. Het was een verdrietige beslissing en uiteindelijk zijn we uit elkaar gegroeid. Wel heeft zij nog aan de wieg gestaan van een van mijn grootste hits door gezamenlijk de vertaling te maken van het Céline Dions nummer ‘Pour que tu m’aimes encore’, dat bij ons ‘Omdat ik zo van je hou’ werd.

Er is een Amsterdamse doodgegaan en daarmee ook een stuk van mijn verleden. En ondanks dat we geen nauw contact meer hadden, weet ik dat Belinda altijd van mij heeft gehouden en ik van haar. De band is nu definitief verbroken, maar de herinnering is nog springlevend en vaak zal ik nog met een vette glimlach de verhalen vertellen over die machtige meid met haar ontwapenende lach en de overredingskracht van wel honderd mensen. Het leven is niet eerlijk geweest voor haar en ik weet zeker dat alles anders was geweest als dingen anders waren gelopen, maar als hadden komt, is hebben te laat. Belinda zal ik me herinneren als een vechter en een knokker, maar daarvoor heb je wel kracht nodig en zoals heel vaak door haar zelf verkondigd, had ze dat waarschijnlijk niet meer. Haar zoontje zal hopelijk al het goede van zijn moeder hebben meegekregen en sterk genoeg blijken om het verlies te kunnen dragen, en haar familie zal verslagen zijn van het plotselinge verlies. Haar lach klinkt nog in mijn oren als de dag van gisteren en dat is hoe ik aan haar zal denken. Dag, lieve Belinda, bedankt voor alle mooie momenten en voor alles wat je voor mij hebt betekend in mijn leven.

 

By Gordon