Moskou(d) zonder jou.......
26 Mei 2009

Even in de rus(t)stand
26 Mei 2009

Nederland oh Nederland
4 Mei 2009

Papa
11 Apr 2009

Afscheid nemen bestaat wel.
11 Apr 2009

Zijn we wel wakker?
11 Apr 2009

Het vak
11 Apr 2009

Koken van woede!
4 Mar 2009

Gewichtig
18 Feb 2009

Shine!
11 Feb 2009

Zorg meer, zorg minder
4 Feb 2009

Erik Engerd
28 Jan 2009

Homo sweet home
14 Jan 2009

Go Toppers Go!
7 Jan 2009

This is tv!
24 Dec 2008

Merry X-mas
10 Dec 2008

Geen kracht!
3 Dec 2008

Kerst-Boom
26 Nov 2008

Hetzelfde liedje!
19 Nov 2008

Big Star Dom!!!!!
5 Nov 2008

KERST-BOOM

Ik schijn het licht weer te laten branden met kerst, volgens bepaalde kranten. ‘Gordon redt grootste kerstboom ter wereld’ kopten vele. Nadat ik eerst een week publiekelijk voor alles wat lelijk was ben uitgemaakt, scheen voor mij ook nog een lichtpuntje. De zendmast bij IJsselstein fungeert de afgelopen jaren als een baken van licht in de donkere dagen voor kerst. Zelf geniet ik ook altijd van de enorme verlichte kerstboom als ik onderweg ben naar de optredens in het land. Door gebrek aan geld zou deze ‘boom’ dit jaar niet kunnen branden. Het gevoel dat de recessie ook hier zijn slachtoffers had geëist, kwam in mij op. Dit was te voorkomen door een donatie te doen aan een instantie die ervoor zorgt dat de beroemde ‘boom’ in het midden van het land, zoals ieder jaar, weer kon schijnen. Het licht neemt sowieso een belangrijke plaats in mijn leven in en ik had er dan ook niet aan moeten denken dat juist die ‘boom’ dit jaar niet zou branden. Zonder bijbedoelingen of vals sentiment stemde ik in het ochtendprogramma van dj Giel Beelen in met het plan om het restbedrag bij te dragen.

Het was een donkere week voor deze jongen van het licht, maar zoals altijd wordt het vanzelf weer licht. Ik heb het hele jaar door de lichtjes branden in mijn tuin, in de winter geeft het een heerlijk kerstgevoel, en in de zomer waan je je op een terras aan de Côte d’Azur. Voor mij is het dus het hele jaar kerst! Was ik vorig jaar voor het eerst weer eens thuis om de kerst te vieren, dit jaar ga ik weer richting het zuiden om daar maar eens te gaan genieten van mijn huis in Zuid-Afrika.

In de zon zitten zit er niet echt in dit jaar. Toen ik vorige week voor controle bij mijn arts was, schrok ik nogal, omdat hij bezorgd keek naar een al heel lang aanwezig moedervlekje op mijn linker onderarm dat ietwat verkleurd was. Daar zat ik dus dan, net bijgekomen van een dubbele oorontsteking en een getrokken verstandskies, zei de arts dat dit plekje met grote spoed moest worden verwijderd, omdat hij bang was voor huidkanker. Absoluut niet echt geruststellend was de collega van hem die erbij werd geroepen (een Française). Zij riep dat ik die middag nog onder het mes moest! En zo gebeurde het dus ook nog dezelfde middag. Weg is weg, zei mijn dokter. Gelijk flitst toch even je hele leven in een seconde voorbij en realiseer je je dat iedereen, dus ook ik, met dit soort vreselijke zaken te maken kan krijgen. Altijd denk je: zoiets gebeurt alleen een ander. Maar de laatste tijd, met alle chemische bende die ik in mijn lijf heb gestopt, heb ik heel vaak gedacht dat het me niet eens zou verbazen als ik zoiets zou krijgen. In het kader van de positieve instelling die ik nog eens extra wil benadrukken, ga ik er vanuit dat er niets aan de hand is, en vertrouw ik erop dat het niet bij mijn leven hoort om dat te krijgen. Ik vind trouwens dat ik genoeg nare en rottige kwalen heb en ik geloof dat het keerpunt nu wel eens mag komen, dat het mij gegund is om alles tegelijk eens goed op de rit te krijgen.

Mijn droom om naar Moskou te gaan is overeind gebleven, de concerten met de Toppers worden anders dit jaar, maar wel met een nieuwe impuls van energie en vol goede zin door de inbreng van nieuwe Topper Jeroen van der Boom! Ik vond hem altijd al een geweldig talent en hij is ook nog eens een mooie man! Ik denk dat we heel wat vrouwen een plezier doen.

Ik heb dit jaar dus twee bomen met kerst, waarvan er een straks het meeste straalt, van oor tot oor! Ik vind het wel jammer dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Nog vervelender vind ik dat ik dit niet eens face to face kon uitspreken - we waren toch vrienden! Maar ook die wond zal helen en misschien ga ik er over een tijd anders over denken. Voor nu is het beter om op elk vlak mijn mond te houden, omdat alles wat ik zeg verkeerd valt! Ik ben Paul de Leeuw dankbaar voor zijn wijze woorden en zelfs ik heb af en toe een standje nodig. Ik ga weer keihard werken en gelukkig herstelt dit ouwe vel zich weer een beetje, dus nu geen gezondheidsperikelen meer, geen negatieve shit meer, maar wel veel liefde geven en ontvangen, dan komt alles weer goed!

 

By Gordon